ஒருநாள், அவள் பழைய பள்ளியின் வாசலில் நின்றாள். உள்ளே, அவள் தோழி மாலதி ஆசிரியையாக இருந்துகொண்டு, மாணவிகளுக்குப் பாடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாள். சந்தியாவின் கையில் ஒரு சோற்றுமூட்டை. கண்களில் நீர் மட்டும்.
சந்தியா (ஒரு சிற்றூர்ப் பெண்)
அந்தப் பெண், 'சந்தியாவின் மகள்' என்ற அவமானத்தைத் துடைத்தெறிந்தாள். இன்று, அந்தப் பெண் ஒரு கலெக்டராக இருக்கிறாள். சந்தியா தன் மகளின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, கலெக்டர் அலுவலகத்தின் படியேறும்போது, அவள் மனசுக்குள் ஒரு குரல் சொல்லும்: கருத்து: பெண் குழந்தைகள் பள்ளியை விட்டு விழுந்தால், அடிமைத்தனம், வறுமை, சமூக அவமானம், உளவியல் அழுத்தம், மற்றும் தலைமுறை தலைமுறையாக வறுமை சுழற்சிதான் விளைவாகும். ஆனால், அதை உணர்ந்து தன் குழந்தையைப் படிக்கவைத்தால், அந்தப் பலன் வாழ்க்கையையே மாற்றும்.
"இன்று எனக்கு இந்தப் பள்ளிதான் ஒரு சொர்க்கமாகத் தெரிகிறது. நான் பள்ளியை விட்டு விழுந்ததனால்தான் என் வாழ்க்கையே விழுந்தது" என்று தனக்குள் முனகினாள்.